"Kaito'nun doğum günü yarın," dedi Yui, sessizce.
Akira, ağzındaki lokmayı yuttu.
"Ne?"
"Biliyorum, söylemedi. Ama defterinde yazıyordu."
Reon kaşını kaldırdı.
"Defterine mi baktın?"
"Açıktı."
---
Üçü, öğle arasında plan yaptı.
Yui pasta alacaktı.
Reon, süsleri.
Akira, hediyeyi.
"Ne alacaksın?" diye sordu Yui.
"Henüz bilmiyorum."
"Fikrim var," dedi Reon.
Akira ona baktı.
"Neymiş?"
"Hiçbir şey alma. Zaten sana bir şey borçlu değil."
"Ama..."
"Sen bir anahtarlık aldığında bile sormamıştın."
Akira bir an düşündü.
"O benim hediyemdi."
---
Ertesi gün, okul çıkışında, üçü Kaito'yu tepeye çağırdı.
"Neden?" diye sordu Kaito, şüpheyle.
"Sürpriz."
"Sevmiyorum sürprizleri."
"Gelirsen sevebilirsin."
---
Tepede, Yui pastayı yerleştirmişti.
Üstünde bir mum, bir de "KAİTO" yazısı.
Yanlış yazılmıştı.
"Kaito bir 'i' ile yazılır," dedi Kaito, şaşkınlıkla.
"Biliyorum," dedi Yui. "Çikolata aktı."
Kaito pastayı görünce gözleri doldu.
Sonra hemen elini yüzüne götürdü.
"Toz kaçtı."
"Evet," dedi Reon. "Toz."
---
Akira, ellerini arkasında tutuyordu.
"Bende bir şey var."
"Ne?"
"Dur, göstereceğim."
Akira, tepenin eteğindeki bir dükkâna, yüzlerce adım öteye baktı.
Elini kaldırdı.
"Uzanış."
Avucunun içinde basınç belirdi.
Dükkânın vitrininden bir kutu, havada süzülerek, yavaşça ona doğru geldi.
Akira tutmaya hazırlandı.
Ama kutunun içindeki kek, tam yanına gelince, ağzı açık yolda kaymış gibi, kutudan çıktı.
Kaito'nun yüzüne yapıştı.
---
Bir an, sessizlik oldu.
Kaito, yüzündeki kremayı sildi.
"Bu," dedi.
"Bu en iyi hediye."
Önce Yui güldü.
Sonra Reon.
Sonra Akira, utançtan kıpkırmızı olarak, bir yandan özür dileyerek.
"Planım bu değildi."
"Biliyorum."
"Normalde tutacaktım."
"Biliyorum."
Kaito, kremayı yalayıp parmağını gösterdi.
"Güzelmiş."
---
Akşama doğru, dördü tepede oturup pastayı paylaştı.
Güneş batarken, Kaito sessizce konuştu.
"Teşekkürler."
"Bir şey yapmadım," dedi Akira.
"Yaptın. Hep yapıyorsun."
Kimse bir şey demedi.
Rüzgâr, mumun alevini yavaşça söndürdü.
---
