Jimmiy- xoʻsh nima xoxlesan!
Epshteyn- mening xoxishim bu sizning ham xoxishingizdur janob. Men shunchaki 3ta narsani.
1- hech kim men va siz haqingizdada bilmasligini va ikkimiz ham bir birimizni qahramon sifatida koʻrsatishimizni hohlayman.
2- birga alohida ishlashni birga hamkor boʻlishni hohlayman.
3- oʻz bilimlarimizni oʻzimiz foydamiz uchun ishlatishni. Qolgan hech kimga oʻrgatmaslikni hohlayman. Xoʻsh nima deysiz janob Jimmiy?
Jimmiy- unchalik koʻp oʻylamadi chunki bu taklif uni xoxishlariga rostdan ham toʻgʻri kelar edi.
Epshteyn va Jimmiy bir birini qoʻlini siqdi va Epshteyn- janob men sizni aldamadim biz shu darajada oʻxshashmizki. Ikkimiz ham qoʻlning eng kichik barmogʻiga qiziqamiz deya kulib qoʻydi.
Shu tariqa ikkisi ham qizil tugmani bosib xonani tark etdi. Epshteyn oʻtirgan stol yonida uning oyogʻ izlari qolgan edi. Uning oyogʻ izi tagida esa oʻlik oʻrgimchak tanasi turar edi. Ezilgan va qoni qotib boʻlgan holda.