Onun yanından ayrılmak istemesemde buna mecburdum.Eve dönmeliydim artık,vedalaşıp evime gelmiştim.Ama hala aklım ondaydı,hala oradaydım sanki, bedenim evde olsada.
Nasıl bu hale getirmişti beni o küçük dokunuş. Seviyormuydum onu yoksa bir hayranlıkmıydı.İçimde tarttığım çok şey vardı.
Konuşmak istiyordum ama numarası bile yoktu.Tek bildiğim nerde yaşadığı ve ismi.Sürekli zihnimden geçiriyordum o anı,yarı uyuşuk gibiydi bedenim.Ne istediğimse belliydi"onu istiyordum" yanımda.
İlk defa yaşadığım içinmiydi hislerimin coşkusu,yoksa gerçekten böylemi hissediliyo sevince.Çok şey sormak istiyordum ona.Hangi yemeği,hangi rengi sevdiği,tuttuğu takımı,nelerden hoşlandığı. Bütün hayatımı ona göre şekillendirmek istiyordum sanki.
Çokmu abartıyordum yoksa,bilmiyorum...
1 Hafta çoktan geçmişti,çalıştığı yeri biliyordum.Bir cesaret oraya gitmek için hazırlandım.Ne tepki vericeğini hiç bilmesemde artık sorularıma cevap almalıydım.Oda beni seviyormuydu? Yoksa bir anlık birşeymiydi.
1Hafta zaten zor beklemiştim ama ona ulaşmalıydım ve yola doğru çıktım. Gördüğüm manzaraya çok sevinmiştim ve bir o kadar etkilenmiştim. Uzun uzun izleyebilirdim ama artık çok sabırsızdım ve içeri girdi,masaya oturdum;
Yanıma gelip "hoşgeldin,1 hafta oldu görüşmeyeli nasılsın" diye sordu. Kalbim çok hızlı atmaya başladı bir anda yoksa odamı beni görmek için can atıyordu?
"Hoşbuldum, iyiyim sen nasılsın" diye yanıt verdim. "iyiyim,seni gördüğüme çok sevindim,sana bir kahve getirim 1 saat kadar bekle konuşmamız gereken şeyler var." dedi. Mutluluktan ağzım kulaklarına varmıştı. tabi bende bunu bekliyordum ben demeden o sormuştu bana "tabi,benimde konuşcak şeylerim var seninle." dedim ve kahvemi ağır ağır yudumlamaya başladım. Gözlerimi ondan ayıramıyordum öylesine yakışıklı geliyordu ki bana sadece bedenen değil sesiyle,hareketiyle her şeyiyle beni içine çekiyordu. Bana ne dicek diye düşünmedende edemiyordum.
Belkide bu başlangış bizim yolumuz olacaktı,beraber yürüdüğümüz bir yol...