Ablam arkasına bile bakmadan yürüyordu.
"Dur!" diye bağırdım.
Sesim titredi. Boğazım düğümlenmişti ama yine de bağırdım. Çünkü durmazsa… çünkü giderse… bir şeylerin geri dönülmez şekilde değişeceğini hissediyordum.
Ama durmadı.
Adımlarını hızlandırdı. Sanki benden kaçıyordu. Sanki ben… ondan kurtulması gereken bir şeydim.
Koşmaya başladım.
Ayaklarım sert zemine çarpıyor, nefesim kesiliyordu. Kalbim göğsümden çıkacak gibi atıyordu ama umursamıyordum. Tek düşündüğüm şey ona yetişmekti.
"Aylin, lütfen!" diye bağırdım bu sefer.
İsmimi duymuş olmalıydı. Duymaması imkânsızdı.
Ama yine de dönmedi.
Aramızdaki mesafe kapanmıyordu. Ne kadar hızlı koşarsam koşayım, sanki o da aynı hızda uzaklaşıyordu. Sanki görünmeyen bir şey bizi birbirimizden koparıyordu.
İçime bir korku düştü.
Bu… normal değildi.
Bu sadece bir kavga değildi.
Bu bir vedaydı.
Ve ben buna hazır değildim.
Elimi uzattım. Parmak uçlarım neredeyse onun koluna değecekti.
Tam o anda—
Bir el ağzımı kapattı.
Her şey bir anda oldu.
Sert. Ani. Soğuk.
Çığlık atmak istedim ama sesim çıkmadı. Nefesim kesildi. Gözlerim büyüdü, kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
Beni geriye doğru çektiler.
Çırpındım. Tekme attım. Elleri ısırmaya çalıştım ama nafileydi. Çok güçlüydüler. Çok fazlaydılar.
"Aylin…!" diye bağırmaya çalıştım ama sadece boğuk bir ses çıktı.
Gözlerim onun sırtına kilitlendi.
Hâlâ yürüyordu.
Hâlâ… arkasına bakmıyordu.
Beni görmedi mi?
Yoksa… görmezden mi geldi?
Gözlerim doldu. Dünya bulanıklaştı.
Bir anlığına durmasını, dönmesini, beni fark etmesini bekledim.
Hiçbir şey olmadı.
Sonra keskin bir acı hissettim.
Boynumun arkasında.
Her şey kararmaya başladı.
Sesler uzaklaştı.
Dünya sessizleşti.
Ve o an…
Bir şeyi anladım.
O gün sadece ablamı kaybetmedim.
Kendimi de kaybettim.
Gözlerimi açtığımda karanlıktaydım.
Tamamen.