Öğle geçmişti.
Ev sessizdi. Perdeden süzülen ışık yatağın yarısını kaplıyordu. Suko hâlâ uzanıyordu. Gözleri yarı açıktı, ama tam uyanmış da sayılmazdı.
Tavanı izledi.
Hiçbir şey yapmıyordu.
Sonra bir an oldu.
Ne bir ses vardı ne de bir hareket.
Ama o an… normal değildi.
Suko gözlerini kırptı.
Ve sanki düşüncesi yer değiştirdi.
Suko kendi yarattığı evrenden Mutlak alakasız hızında çıktı ve evrenin diğer bir köşesine gelmişti ama gücünün -100000000% kullanarak sınırsız hızda büyüyen evrenin büyüme hızını geçti ve Prime reality'deki Earth'e geldi çünkü bu yapıyı sevmişti ve kendi evrenindeki de Earth'tü ama biraz eskidi.
Bir sokakta duruyordu.
Ama bu sokak… farklıydı.
Daha gerçekti.
Daha ağırdı.
Suko etrafa baktı.
İnsanlar yürüyordu. Arabalar geçiyordu. Hiç kimse onun neden orada olduğunu sorgulamıyordu.
Çünkü bu yer… sorgulamaya ihtiyaç duymayan bir yerdi.
Suko başını hafifçe eğdi.
Sonra yön değiştirdi.
Bir binaya girdi.
Merdivenleri çıktı.
Bir kapının önünde durdu.
Kapı açıktı.
İçeri girdi.
Masanın üstünde bir telefon vardı.
Ekranı açıktı.
Bir hikâye yazılıydı.
Suko telefonu aldı.
Ekrana baktı.
Bir süre hiçbir şey yapmadan izledi.
Sonra parmağını kaydırdı.
Kelimelerin arasında gezdi.
Bazı cümlelerin üstünde durdu.
Ve…
Küçük dokunuşlar yaptı.
"Jsudbdjsksudhshshd"
Gibi anlamsız şeyler ekledi.
Bazı kelimeleri sildi.
Bazı cümleleri yarım bıraktı.
Hiçbir düzen yoktu.
Ama o anda… düzen gerekmiyordu.
Çünkü yazılan şey… zaten kesin değildi.
Suko telefonu yerine bıraktı.
Ekran açık kaldı.
Hikâye değişmişti.
Ama kimse fark etmeyecekti.
Suko döndü.
Kapıdan çıktı.
Merdivenleri indi.
Ve bir an sonra…
Artık orada değildi.
Kendi yarattığı evrene geri döndü.
Yatağında uzanıyordu.
Tavan aynıydı.
Işık aynıydı.
Her şey… bıraktığı gibiydi.
Suko gözlerini kapattı.
Hiçbir şey olmamış gibi nefes aldı.
Ve sadece…
Dinlenmeye devam etti.