Sabah.
Okul yeniden eski hâline dönmüştü.
Koridorlar kalabalıktı.
Öğrenciler sohbet ediyor, sınıflarına gidiyordu.
Uzun zamandır görünmeyen tanıdık yüzler de geri dönmüştü.
Shoko koridorda yürüyordu.
Yanındaki arkadaşlarından biri gülümsedi.
"Uzun zaman oldu."
Shoko hafifçe başını salladı.
"Evet."
Tam o sırada...
Koridor sessizleşti.
Ayak sesleri duyuldu.
Suko.
Elleri cebindeydi.
Her zamanki gibi siyah gözlüğünü takmıştı.
Sakin adımlarla yürüyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Birkaç öğrenci istemsizce yol verdi.
Shoko gözlerini ona çevirdi.
"..."
Bir anlığına duraksadı.
Arkadaşı hafifçe dirseğiyle dürttü.
"İnanılmaz..."
"Ne?"
"Suko..."
"Ne olmuş ona?"
Shoko birkaç saniye baktı.
Sonra istemsizce gülümsedi.
"Yakışıklıymış."
Yanındaki öğrenciler de fısıldaşmaya başladı.
"Gerçekten."
"Fotoğraflardakinden daha iyi görünüyor."
"Şu duruşuna baksana."
"Hiç uğraşmadan karizma."
Suko ise bunların hiçbirini umursamıyordu.
Otomattan bir kahveli jöle aldı.
Sessizce açtı.
Bir kaşık yedi.
Koridorda yürümeye devam etti.
Shoko istemsizce arkasından baktı.
"Garip biri..."
Arkadaşı güldü.
"Garip ama..."
"...çok yakışıklı."
Suko bunu duymuştu.
Ama sadece bir kaşık daha aldı.
İçinden düşündü.
"İnsanlar gerçekten tuhaf."
Sonra sınıfın kapısını açtı.
Sırasına oturdu.
Kahveli jölesini yemeye devam etti.
Sınıfta herkes kendi işiyle uğraşıyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Ve uzun zaman sonra...
Okulda ilk kez gerçekten sakin bir gün yaşanıyordu.