Tüm takım hazırlanıp dışarı çıktı.
Kısa bir bakışma…
Ve ardından ayrıldılar:
Elizabeth ve Yuan
Notch ve Xen
Momo ve Yamoto
Amaçları belliydi.
Lee'nin planına dair bir iz bulmak…
Ve kabusların sayısını azaltmak.
Hava hafif rüzgârlıydı.
Etrafta çok fazla insan vardı.
Elizabeth hafifçe gülümsedi.
"İyi ki onlara çarpmıyoruz… yoksa yürümek bile zorlaşırdı."
Yuan kısa bir an etrafa baktı.
İnsanlar…
Konuşuyorlar. Gülüyorlar. Yaşıyorlar.
Hafifçe gülümsedi.
"İnsan olmayı unutmuşum…
Ne kadar… sıradanlar."
Elizabeth ona döndü.
Sesi sakindi ama keskin bir anlam taşıyordu:
"Hâlâ sıradanız.
Her insan sıradandır."
Kısa bir duraklama.
"Ama herkes 'sıradan'ı farklı anlar.
Bu… insanın doğasında var."
Yuan sessiz kaldı
Bu söz…
içine oturdu.
Tam o sırada—
Bir ses.
İkisi de aynı anda durdu.
Yuan fısıldadı:
"Şuradan geliyor…
Garip bir ses… kabus olabilir."
Sessizce ilerlediler.
Büyük bir ağacın arkasına geçtiler.
Ve gördüler.
Üç kişi.
Ama…
bir şeyler yanlıştı.
Her birinin yüzünde siyah bir maske vardı.
Gülen bir maske
Hiçbir duygu göstermeyen bir maske
Ağlayan bir maske
Vücutları…
insana benziyordu.
Ama değildi.
Uzun, ince, soluk beyaz.
Elizabeth kısık sesle:
"Bunlar… kabus mu?"
Yuan gözlerini kısmıştı.
"Galiba…"
Ama içinden başka bir şey geçti:
"Hayır… bunlar farklı…"
Yuan kılıcını yavaşça çekti.
"Sakin ol…"
İkisi de nefeslerini kontrol etti.
Kabuslar konuşuyordu.
Ağlayan maskeli, titrek bir sesle:
"O insanlar… nerede?"
Gülen maskeli başını hafif yana eğdi.
Sesi… rahatsız edici bir neşeyle doluydu:
"Bilmiyorum…
Ama Lee hepsini öldürmemizi söyledi."
Yuan'ın kalbi sıkıştı.
Elizabeth istemsizce fısıldadı:
"Ne…?"
Bir anda—
Duygusuz maskeli başını çevirdi.
Onları fark etti.
Hiçbir şey demedi.
Sadece…
koştu.
"Fark etti!" dedi Yuan.
İkisi de geriye sıçradı.
Silahlarını kaldırdılar.
Tam o anda—
Ağlayan maskeli yaklaştı.
Yuan'a baktı.
"Ha… bu Yuan?"
Yuan'ın gözleri büyüdü.
"Beni tanıyorlar…"
"Bunlar… normal değil," dedi dişlerini sıkarak.
"Ama… kazanabiliriz!"
Duygusuz maskeli ilk saldırıyı yaptı.
Hızlıydı.
Elizabeth son anda gördü.
Blokladı.
Ama—
Gücünü hissetti.
Aşırı hızlı.
Soğuk.
Hatasız.
Yuan karşı saldırıya geçti.
Kılıç çarpıştı.
Kıvılcımlar sıçradı.
Tam o anda—
Ağlayan maskeli bir an durdu.
Yumruğunu kaldırdı…
Ama tereddüt etti.
"Yapmak istemiyorum…" diye fısıldadı.
Gülen maskeli kabus.
"Devam et."
Sesindeki ton…
emirden çok tehditti.
Ağlayan maskeli dişlerini sıktı.
Ve—
Elizabeth'e sert bir yumruk attı.
Elizabeth savruldu.
Yere düştü.
"Elizabeth!"
Yuan dikkatini kaybetti.
Duygusuz maskeli fırsatı kaçırmadı.
Bir kesik.
Yuan'ın başında ince bir yara açıldı.
Kan damladı.
Tam o anda—
Gülen maskeli ortaya çıktı.
Hızlı.
Akıcı.
Kılıcını kaldırdı.
Gülerek
"İlk kurban bu kız oldu ha"
Elizabeth'in kalbine nişan aldı
Yuan refleksle kanını kullandı.
Bir kalkan.
Kalkanı fırlattı.
Kılıç yön değiştirdi.
Elizabeth ayağa kalktı.
Duygusuz maskelinin saldırısını gördü—
Son anda eğildi.
Saçının bir kısmı kesildi.
"Çok hızlı…"
Yuan onu tuttu.
"Kaçıyoruz."
Net.
Kesin.
Tam döneceklerken—
Gülen maskeli kılıcı savurdu.
Yuan'ın karnında bir kesik açıldı.
Yuan dişlerini sıktı.
Acıyı yok saydı.
Elizabeth'i çekti.
Koşmaya başladılar.
Arkalarına baktılar.
Üçü de…
takip ediyordu.
Ve—
Hızlıydılar.
"Bu hız… saçmalık…" diye düşündü Yuan.
"Diğerleri ne yapıyor acaba…"
Tam o anda—
Bir kanalizasyon kapağı.
"İçeri!"
İçeri atladılar.
Kapağı kapattılar.
Karanlık.
Nemli.
Sessiz.
Nefes nefeselerdi.
Elizabeth bir şey fark etti.
"Yuan… kan…"
Yuan'ın karnındaki yara kanıyordu.
Ama…
yavaş yavaş kapanıyordu.
İyileşme.
İkisi de duvara yaslandı.
Tam o anda—
Gıcırtı…
Kapak açıldı.
Yukarıdan bir ses:
"Kan… buradan devam ediyor."
Kısa bir sessizlik.
"Gelin."
Yuan ve Elizabeth birbirine baktı.
Ve—
koşmaya başladılar.