Nisan.
Okula giriş töreni.
Engelli araziden geçip, sallanan bir otobüsle okula gidiyordum.
Dışarıdaki manzarayı izlerken, otobüsteki yolcu sayısı da artıyordu. Çoğu okul üniforması giymişti.
Yeni binen, sinirli bir işçi, kalabalık otobüse girdiğinde, yanlışlıkla birine dokunmak zorunda kaldığını fark etti.
Önümde, kendi ayaklarının üstünde tehlikeli bir şekilde duran yaşlı bir kadın vardı. Sanki her an düşecekmiş gibi bakıyordu.
Otobüse binmek hataydı.
Güzel bir yer kaplamış olsam bile, soğuk hava bana esiyordu ve otobüs tam bir kalabalık.
Zavallı yaşlı kadın, otobüs varana kadar beklemek zorunda kalacaktı.
Gökyüzünde bulut yoktu. Hava ferahlatıcı… Belki uykuya dalabilirdim.
Ama sessizlik ve huzurum aniden bozuldu.
"Oturduğun yerden kalkman gerekmez mi?"
Gözlerimi açtım. Eh, yoksa bana mı söylüyordu?
Hayır, görünüşe göre önümde oturan kişiyeydi.
Genç, iri yarı ve sarı saçlı bir adam… yaşlı ve hamile kadınlara ayrılmış oturakta oturuyordu.
Yanında genç bir kadın duruyordu.
"Hey, yaşlı kadının sorun yaşadığını görmüyor musun?"
Kadın, adamdan yaşlıya yer vermesini istiyordu. Sesini yükseltince, herkes dikkat kesildi.
"Bu gerçekten çılgınca bir soru, hanımefendi."
Adam, sinirli ama umursamaz, sadece gülümsedi. Bacak bacak üstüne attı.
"Neden yaşlıya yer vereyim? Oturaktan kalkmak için bir sebep yok."
"Bu oturağın yaşlı için olması gerekmez mi?"
Aklımdan geçiyordu: Öncelik onlarda olsa da, kalkmak zorunda değilim. Kararım. Genç biriyim; sen oturakla ilgili ne düşünürsün, umurumda değil.
"Ne, senden büyük birine bu nasıl davranış!"
"Büyük mü? Sen ve yaşlı kadın benden daha uzun yaşasa bile, bu üstünlük boyla ilgili. Ayrıca, seninle bir sorunum var. Yaş farkı davranışını kötü yapmaz mı?"
Genç kadın öfkeyle karışık şaşkın, yaşlı kadın ise durumu daha kötü yapmak istemiyordu.
Ama sarı saçlı liseli kendini beğenmiş tavrından vazgeçmedi.
İçimde düşünüyordum: Gereksiz enerjiyi boşa harcıyor. Ama bir kısmı haklıydı. Ahlaki zorunluluk kalkınca, oturaktan kalkmak zorunluluğu da kalkıyordu.
O sırada, yanında duran başka bir kız sesini yükseltti:
"Millet! Yaşlı kadına yer vermek isteyen var mı?"
Bir kadının ayağa kalkmasıyla, yaşlı kadın yerine oturdu.
Kızın cesur tavrı, kalabalıkta fark yaratmıştı.
Ben oturakta oturuyordum, ama fark ettim ki gözlerimiz bir saniyeliğine kesişti.
Ne o ne ben, yaşlıya yer vermeyi düşünmüyorduk.
Elimi kaldırıp, "Buyurun" desem, belki her şey çözülürdü. Ama oturmayı tercih ettim. Kimse zorlamıyordu.
Otobüs varış noktasına ulaştı ve durdu.
Taş kapıdan geçip, Koudo Ikusei Lisesi'ne adım attım.
Bugünden itibaren benim okulum.
Derin bir nefes aldım.
Tam adımımı atarken, yanında oturduğum kız durdurdu:
"Bir dakika. Neden yaşlıya yerini vermedin?"
"Vazgeçmek istemedim. Sorun var mı?"
"Ben de vermek istemedim. Problemlerden uzak kalmayı severim."
"…Ben de aynı şekilde düşünüyorum."
İkimiz, kasıtlı olarak iç çekip, aynı yönde yürümeye başladık.